Inhoudsopgave
Dat scheidend wethouder Johan Pas (D66) een mensen-mens is, was voor de intimi al lang duidelijk. Van nature een verbinder, makkelijk in de omgang. Met zijn hospitality-achtergrond iemand die zelf de koffie inschonk voor zijn bezoek in het stadhuis. Niet alleen een zeer drukbezocht afscheidsreceptie viel hem al ten deel, ook de bodes van het stadhuis zeiden op gepaste wijze 'adieu' tegen De Lange. Ze hielden hem geen spiegel maar een tegeltje voor als het gaat om zijn gevoel voor humor. "Moet ik stoppen als wethouder, krijg ik ook nog zo'n kuttegel". (Met in het bijschrift: Bedankt voor het lachen topper!). Met zo'n bodes heb je als gemeente geen dure employer branding-campagnes meer nodig. Hier wil je werken!
Rieu neemt dit weekend nog bezit van de stad. Elk concert etaleert hij graag hoe goed hij vroeger heeft opgelet bij de aardrijkskundeles. Rieu kan alle landen van de wereld zo opnoemen, alsof hij jarenlang voorzitter van de Verenigde Naties is geweest. Bij elk landennaam die hij noemt staan mensen uit het publiek op om meestal met een vlaggetje van thuis te zwaaien. Je zou daarom misschien denken dat onderstaande foto op het Vrijthof is gemaakt. Maar niets is minder waar. Van onze dik 22.000 abonnees gaan er natuurlijk ook heel wat op vakantie. Deze foto kregen we van een lezeres uit Peru. Duidelijk een Peruaanse die verliefd is op Us Mestreech! Merci voor het insturen van de foto! Mocht u ook nog een bijzondere vakantiefoto hebben, laat maar komen.
Wat kan de natuur mooi zijn.
Wie er 's ochtends vroeg bij is, dwingt zo nu en dan het geluk af als je in de velden een wandelingetje maakt. Ja, in Maastricht, achter Wolder, hebben we nog steeds prachtige velden. De vos die we tegenkwamen was ook al vroeg uit de veren. Hij was net zo nieuwsgierig als wij doorgaans zijn. Hij bleef ons een seconde of twintig aankijken, voor hij zich uit de voeten maakte. Sjiek&Sjoen!
Wie er nog vroeger bij is, dat is Sevagram. Als je 's ochtends heel vaak hetzelfde rondje loopt, ga je de kleinste veranderingen zien. Bij zorgcentrum Campagne zijn deze week gloednieuwe waarschuwingsborden geplaatst. "Bij vorst/sneeuw is het gebruik van deze looproute op eigen risico." We vermoeden dat een Amerikaans private equity bedrijf achter de schermen bezig is met de overname van Sevagram. Die Ammies zien natuurlijk dat ouderenzorg een groeimarkt is: kassa! Waarom dat vermoeden? In Amerika is het waarschuwen van consumenten tegen elk denkbaar en ondenkbaar onheil noodzakelijk. Het is als bedrijf je eerste barrière tegen torenhoge claims die daar ingediend worden als een klant zelfs maar een schrammetje oploopt of anderszins schade lijdt. Bij een simpele magnetron krijg je een telefoonboek-dikke bijsluiter. "Droog je kat niet in de magnetron", is een van de standaard waarschuwingen.
De Nieuwe Ster besteedt veel aandacht aan de verloedering van de stad. De historische lantaarnpalen bij Minckelers op de Markt, die ontbreken al jaren. Alsof we ons schamen voor Minckelers: hij die niet gezien mag worden. De schade is gemeld bij Spie, wat de vraag doet rijzen of dat bedrijf nog wel bestaat. Misschien lukt het wethouder Guiseppe Noteborn als nieuwe stadsbeheerder ergens in de komende vier jaar wat licht in de duisternis te brengen. Het dossier ligt misschien nog ergens bij zijn voorganger John Aarts in een onderste la. Dan kan Noteborn meteen wat doen aan de beruchte zakpalen, in diezelfde straat. Ziet er ook al jaren niet uit. Wat een aanfluiting. De hele Boschstraat is 's avonds trouwens een zwart gat. Waarom niet bijvoorbeeld de bomen mooi uitlichten? Het is maar een idee.
Verloedering is ook te wijten aan het afvalbeleid van de gemeente. Of beter gezegd aan het te weinig ophalen van het afval. En soms moet je gissen wat de reden is dat mensen zelfs een complete zitbank dumpen. Zou het ermee te maken kunnen hebben dat je bij een milieupark voor zo'n bank tussen de 30 en 45 euro moet betalen om hem weg te gooien? Of zou iemand hebben gedacht dat het bankje in het bushokje gewoon veel te weinig comfort biedt? We vermoeden dat hier gewoon iemand het bankje heeft gedumpt. Gewoon een mega-aso. De plek is ook niet toevallig uitgekozen: in het donker heeft hier niemand zicht op je.
Sjiek&Sjoen was afgelopen week ook bij de persdag van MVV. U heeft daar nog geen foto's van gezien? Dat kan kloppen. MVV heeft namelijk een embargo op de foto's gelegd tot komende week. De club wil eerst zelf de nieuwe voetbalshirts presenteren. Onderstaande foto willen we u niet onthouden. De voormalige perschef van MVV, Luc Hommes, kent AJ al heel lang. Op een snikhete kunstgras mat die ruikt naar verbrand rubber (bah, bah, bah) hadden ze de grootste lol. Hommes tenminste. MVV gaat overigens niet in zwarte tenues spelen, dat was de kleur van de shirts die de trainersstaf droeg.
Van de grasmat naar een matje op het hoofd. De Ierse vechter Conor Mc Gregor keerde vorige week terug in de Ultimate Fighting Championship. Een rentree die niet zo lang duurde, om precies te zijn 69 seconden toen hij geblesseerd uit viel.
Het gevecht duurde misschien niet zo lang, het gevecht van hem tegen een alsmaar dunner wordende haardos duurt al jaren. De ijdele Ier heeft al de nodige transplantaties achter de rug, maar allemaal met matig succes. Social media hadden het na het gevecht van een minuut niet lang over de mislukte rentree, maar wel over de nieuwe haardos van Mc Gregor.
Dat nieuwe haar heeft Mc Gregor namelijk 'gekregen' van de Maastrichtse arts Coen Gho, die al jaren met zijn bedrijf Hair Science Clinic onbekende en bekende mensen gelukkig maakt, door hun weer een volle haardos te geven. Gho ontwikkelde een unieke techniek waarmee hij pionier werd op het gebied van haartransplantaties. En dat spreekt zich rond en zo belandde ook Conor Mc Gregor op de behandeltafel van de Maastrichtse arts. Als we de vloggers, bloggers en influencers op social media mogen geloven heeft Coen Gho een wonder verricht.
Iedereen in Maastricht klaagt over de hoge woningprijzen. Een betaalbare woning vinden is bijna onmogelijk. Overbieden is de standaard tegenwoordig en ja dan kom je er als starter met weinig eigen geld niet aan te pas. Thuis bij hotel mama wonen is dan het lot. Wie geen last heeft gehad van overbieden zijn oud-burgemeester Onno Hoes en zijn echtgenoot Albert Verlinde.
Drie jaar geleden zetten zij hun luxe appartement in het centrum van Maastricht in de verkoop. Vraagprijs: bijna 1,4 miljoen euro. Daar kwamen niet zo heel veel potentiële kopers op af. De prijs zakte naar 1.250.000 euro. Het bleef stil. 1.150.000 euro dan maar? Dat zou betekenen dat het stel een kleine winst van 75.000 euro zou maken, want ze kochten het appartement, overigens zonder hypotheek te hoeven nemen, voor 1.075.000 euro.
Toen zelfs voor dat bedrag niemand het pand wilde hebben ging het appartement even uit de verkoop, weet de website Bekende Buren te melden. Maar of het nu het effect is van André Rieu, of een mooie zomer, we weten het niet, maar het appartement heeft een nieuwe eigenaar. Het luxe appartement is verkocht voor 10.000 euro onder de laatste vraagprijs. Klein verliesje dus voor Onno en Albert, maar dat kunnen de heren wel verwerken is ons idee.
Van onze redactie
