Inhoudsopgave
Leef Mestreech,
Het lijkt wel of niemand zijn vingers eraan durft te branden, maar ik ga het gewoon zeggen: 'Ik ben helemaal klaar met de pro-Palestina demonstraties'. Nee, ik ga me niet uitlaten over de inhoud, want dat probleem is veel te complex voor een gewone sterveling. Ik ben het kotsbeu als het gaat over de manier van demonstreren. Demonstreren en vandalisme horen net zoveel bij elkaar als een frietje en hagelslag.
Met verfbussen leuzen spuiten op gebouwen en objecten is het nieuwste demonstratiemiddel dat ingezet wordt. Demonstreren is een groot goed, maar je blijft met je poten van andermans spullen af. Wie deze wijze van demonstreren hanteert, moet er niet van opkijken dat mensen de boodschap niet meer willen horen of zien. Zouden ze dat zelf niet kunnen bedenken binnen het pro-Palestijns kamp? Neem nou de kiosk op het Vrijthof. Daar werd een bus witte verf op leeggespoten met leuzen. Had een spandoek opgehangen, dan bereik je veel meer je doel en haal je niet de verontwaardiging van de stad op je hals.
Wie ook de verontwaardiging op zijn hals haalde was onze gebedsgenezer Tom de Wal. Van de pers dan wel te verstaan. En wie de bal kaatst, kan hem terugverwachten. Dus werd het journaille tijdens de hele avond flink onder vuur genomen door Tom. Aan bijbelkennis ontbreekt het blijkbaar bij de gebedsgenezer, want Jezus zei ooit: 'Als iemand u op de ene wang slaat, keer hem dan ook de andere toe'. Ik heb overigens nog even getwijfeld om zelf aanwezig te zijn in het MECC. In mijn eerste jaar heb ik namelijk als een fikse operatie aan mijn knie moeten ondergaan omdat ik een patella luxatie had. Dat is als de knieschijf uit de groeve schiet. Zo heel af en toe trek ik nog met dat pootje en wellicht zouden de helende handen van Tom dit op kunnen lossen. Maar de angst dat ik na een fiks gebed het auditorium van het MECC zou verlaten als een Siamese kat met drie poten heeft me toch doen besluiten om collega Ubags maar te sturen.
De entree voor dit event was overigens gratis. Maar ook voor Tom gaat alleen de zon op voor niets. In iedere stoel lag namelijk een kaartje met aan de voorkant 'Samen bereiken we de wereld met het evangelie'. Aan de achterkant de mogelijkheid om 'Soulwinners partner' te worden. Via een hypermoderne QR-code -je zou wellicht een offerblok bij de ingang van de zaal verwachten- kon je maandelijks of eenmalig een gift doen. De bedragen zijn al voorgedrukt op de kaart en lopen tot 1000 euro. Let wel! 'Iedere 10 euro staat gelijk aan 1 persoon die zijn/haar leven aan Jezus geeft. Hoeveel mensen worden gered door jouw gift/partnerschap?', valt er te lezen aan de bovenzijde van het kaartje. Tja, dan trek je toch net zo snel de beurs als voor de actie om MVV te redden.
De volgende ochtend kreeg collega Ubags een e-mail toegezonden om het te bedanken voor zijn aanwezigheid bij een fantastisch middag met vele genezingen en bevrijding. Opmerkelijk voor een bijeenkomst 's avonds plaatsvond. Maar ja, door al die genezingen kan het natuurlijk dat je alleen nog maar de zon ziet schijnen. Volgens de schrijvers van de e-mail was God krachtig aan het werk geweest en 'merkten we de aanwezigheid van de Heilige Geest zeer sterk'. Ik heb een redelijk vaste stoelgang, maar na het lezen van dit stukje proza voel ik toch nattigheid. Geef mij dan maar voormalig profvoetballer Danny Schreurs uit Maastricht. Hij scoorde onlangs met de hand een doelpunt voor amateurclub Maastricht West. Mede door dit doelpunt won zijn ploeg met 3-1 van Geusselt Sport en verzekerde zich van klassebehoud in de tweede klasse. Op vragen van de media of dit net zoals bij Maradona in de WK-finale van 1986 'de hand van God' was, antwoordde de Maastrichtenaar heel nuchter: 'Ik ben niet gelovig, dit was gewoon mijn eigen hand'. En daarmee beheerst Danny het Oude Testament beter dan Tom, want daarin staat geschreven: 'Gij zult niet liegen'.
Wat niet gelogen is, is het feit dat velen vrijdagochtend dachten dat er in het Waldeckpark een scene van Asterix en Obelix werd opgenomen. Het park was echter niet afgezet vanwege filmopnames, maar omdat een ferm wild zwijn al sinds de avond ervoor bezit had genomen van de groenvoorziening. Uiteindelijk heeft het beestje het loodje moeten leggen. Asterix en Obelix dus niet, maar een aflevering van Sesamstraat was er deze week wel te zien in Maastricht. 'Bert komt en Ernie gaat' heet de aflevering. Ik heb het dan over Bert van Marwijk en Ernie Brandts. Bert wordt commissaris bij MVV en Ernie vertrekt als commissaris. Een huidig bondscoach wordt opgevolgd door een voormalig bondscoach. Huidig bondscoach hoor ik u al denken? Jazeker, Ernie is bondscoach van Alpen Oranje dat van 20 tot en met 23 juni deelneemt aan het EK Voetbal voor Bergdorpjes in het Italiaanse Macugnaga. Overigens is RKVV Vijlen sinds 2012 de hofleverancier van het Alpen Oranje omdat Vijlen het hoogste bergdorpje van Nederland is. De ene bondscoach die de ander opvolgt... we kunnen dus niet zeggen dat het bij MVV aan klasse ontbreekt.
En de maand mei is voorbij, dus is het weer tijd voor de Kluif van de maand. Hovenier Marijke was in de running, maar de prijs gaat toch naar de man die er vorige maand al bijna aan kon ruiken, maar toen liep Laura van Leeuwen met de eer weg. In mei gaat de Kluif van de maand naar D'66 raadslid Bert Jongen. Hij zal hem wel moeten delen met Volt-raadslid Jules Ortjens. De heren krijgen hem voor het botsvriendelijke alternatief van de zakpaal. Tijdens de raadsvergadering van afgelopen dinsdag werd hun voorstel om de zakpaal, die zoveel schade aan een auto geeft, te vervangen door een botsvriendelijk alternatief, lachend aan de kant geschoven. Een onverantwoorde motie klonk het in de raadszaal.
De tendens in de raadszaal is dat het gewoon domme mensen zijn die over zo'n paaltje rijden terwijl dat uit grond komt. Eigen schuld, dikke bult. Zo'n auto is in bijna alle gevallen total loss en je krijgt ook nog een fikse rekening van de gemeente voor het herstellen van het paaltje. Vaak zijn het toeristen of buitenlandse bezoekers aan de stad. Zoekend via de navigatie naar een parkeerplek in de stad en wellicht ook een tikkeltje nerveus achter het stuur. Snel achter de stadsbus aan richting de Markt en pats het gehele carter van de auto aan flarden. Domme mensen, klinkt het in de raadszaal. Maar wie is hier nu dom? Ik vind het bijzonder dat bijna geen enkel raadslid zich afvraagt hoe het komt dat in 18 jaar tijd zo'n 500 auto's over zo'n opkomend paaltje zijn gereden. Dan zit er toch iets fout in het waarschuwingssysteem? Kitty Nuyts had het wel begrepen en kwam met de suggestie om grotere waarschuwingsborden neer te zetten voor de Duitsers en Walen: Zurück! en Retourner! Maar ook dit idee werd met een lachsalvo afgedaan. Ik zou overigens kiezen voor een ouderwetse slagboom. Die heeft zijn dienst al meer dan bewezen op alle parkeerplaatsen van deze aardkloot.
Aangezien ik geen raadslid ben, ga ik voor de suggestie van Bert Jongen en Jules Ortjens. Zo'n botsvriendelijk object zorgt er net zo goed voor dat niemand meer de Boschstraat kan inrijden. Maar als iemand tegen dit obstakel rijdt, loopt alleen de bumper schade op. Dat is als stad toch veel klantvriendelijker richting je bezoekers. En plaats vooral de borden van Kitty ernaast. Mijn moeder zei altijd: 'Dubbel genaaid houdt beter!'
Veer zien us!
Oscar
