Inhoudsopgave
Burgemeester Wim Hillenaar sloot de week niet alleen Sjiek & Sjoen maar vooral ook koninklijk af. In een mooi pak, oranje kravat en oranje pochet, mocht hij vier stadsgenoten koninklijk onderscheiden. En de laatste onderscheiding in het - sjiek, sjieker, sjiekst - Kruisherenhotel viel archeoloog Wim Dijkman na een carrière van veertig jaar voor de stad ten deel.
De Duitse pers was ook aanwezig, maar al snel bleek dat de Duitsers geen idee hadden wat een lintjesregen is. Waar het misging, we kunnen er alleen naar gissen. Kwam het omdat in het onder embargo verstuurde persbericht de link gelegd werd tussen Dijkman en zijn verdienste voor de opgraving van - mogelijk - d'Artagnan. Hadden ze dat wellicht gekoppeld aan het feit dat Dijkman zelf werd geridderd? En dat er ook nog drie musketiers aanwezig waren?
Feit is dat de Duitse collega-journalisten in het interview meteen er vanuit leken te gaan dat op zijn minst Dijkman geridderd werd omdat hij de vierde "Musketier Kommandeur d'Artagnan" had gevonden. Hillenaar was nu zelf even "verpopzak" als de gedecoreerden eerder die vrijdagochtend. Hillenaar legde uit dat het niet om d'Artagnan ging, maar dat het ridderen een eerbetoon was voor de hele carrière van Dijkman. Sterker nog: dat al voordat - mogelijk - d'Artagnan gevonden was de koning al eerder had bepaald wie een lintje zou krijgen.
De journalisten probeerden het interview nog te redden en het moet gezegd, Hillenaar sloeg er zich in zijn beste Duits goed doorheen. Maar komisch was het wel. Benieuwd wat de WDR hiervan gaat maken.
Jong geleerd, oud gedaan. Ach so süß
Van oranje naar groen. In het Stokstraatkwartier werd deze week druk gewerkt aan groene verfraaiing. Niet dat de temperatuur in de zomer nu meteen een stuk koeler zal zijn dan in de versteende stadsdelen, maar toch. Alle beetjes helpen. We kunnen niet wachten totdat de Markt ook veel groener kleurt. Net zoals in veel Franse steden veel meer parken en plantsoenen zijn aangelegd.
Foto's: Joudy Kayali
Wat dat betreft hadden ze het 100 jaar geleden al veel beter gezien. Nog niemand had gehoord van klimaatverandering, zeespiegelstijging, zure regen, smeltende gletsjers en hittestress. En toch was er al veel meer groen. Kijk eens naar onderstaand plaatje van Minckeleers op de Markt.
Het beeld staat in een prachtig parkje, met op elke hoek een zuil met lantaarnpalen zoals je ze tegenwoordig niet meer ziet. Grandeur straalt het geheel uit.
Kijk eens hoe Minckeleers er tegenwoordig bij staat.
De 'eeuwige' vlam is al sinds 2013 gedoofd. Er is nog een tijdje geprobeerd om een Efteling Ezeltje Strekje van Minckeleers te maken. Wie een euro in een automaat gooide, kon tien minuten naar de vlam kijken, maar ook die tijd ligt ver achter ons.
Maar hoe het beeld er tegenwoordig bijstaat is werkelijk om te janken. Van de vier lantaarnen op elke hoek bij het beeld is er één volledig verdwenen. Weg, Foetsie. Op een andere hoek branden de lampen dag en nacht, maar hangen de armaturen schots en scheef aan de paal. De rest van de verlichting brandt nooit. En wie denkt dat zal wel snel gerepareerd worden heeft het mis. De gemeente heeft de app BuitenBeter. Daar kan iedereen melden als een lantaarnpaal kapot is of een stoeptegel los ligt. Dat is waarschijnlijk ook gebeurd bij Minckeleers. Want om de kapotte en scheve verlichting is een paar meter gele plakband geplakt. Dat is niet omdat de stroom weglekt, maar dat is een teken dat de gemeente op de hoogte is van het feit dat de lantaarn stuk is. Maar dat betekent niet dat iemand dit gaat repareren.
En daarom is het niet gek dat mensen terugverlangen naar vroeger. Waar je geen horloge had, maar alle tijd. Waar standbeelden van Maastrichtse helden nog met respect werden behandeld. Wat zou het toch mooi zijn als we Minckeleers weer op een voetstuk plaatsen. In een mooi aangelegd parkje, met mooie verlichting. Welke politieke partij pakt de handschoen op? De vlam is weliswaar gedoofd, maar dat betekent niet dat het respect voor Minckeleers moet doven.
Op Facebook kwamen we een post van Mestreech mien alles! tegen. We zien een jeugdige Albert Berghof die een ingelijste foto vasthoudt. Escuela lezen we boven het logo van Blanche Dael dat boven een foto van waarschijnlijk de school staat. Escuela is natuurlijk Spaans voor school. 'Blanche Dael steunt al jaren de kleine koffieboeren', zo luidt de tekst van de post. Sjiek! Als Berghof nog geen lintje heeft, wie draagt hem voor? Hij heeft al een oranje roos in zijn revers gestoken.
Minder sjiek is dat we bijna een berichtje hadden getikt dat het wel gedaan leek met de autobranden in de stad. We hadden de woorden op de redactie nog niet uitgesproken of er gingen afgelopen week weer twee auto's in vlammen op. Aan de Lage Kanaaldijk en aan het Miradorplein. Omdat we behoefte hebben aan onze nachtrust, hebben we meestal geen foto's van brandende auto's. Joudy Kayali maakte onderstaande 'sfeer'plaat.
Van een oplettende, en ook bezorgde lezer kregen we deze twee foto's toegestuurd. Met de vraag of het nog wel veilig is om onder deze gouden viool door te lopen. Laten we zeggen, we kunnen in elk geval blij zijn dat ter plekke een vioolbouwer is gevestigd en geen ambachtsman die piano's of vleugels maakt.
En dan hebben we weer een wekelijkse bijdrage over de inmiddels bekendste reiziger van Maastricht, CDA-raadslid Willem Schneider. Handig met AI als geen ander. Sjiek, zo'n complimentje. In een reactie op de post bedankt Heine overigens sympathiek voor de eer.
We kregen ook nog deze foto toegestuurd. Tweede van links uiteraard Raymond Pans, helemaal rechts zijn zoon. De vier samen, zeg maar Team Pans. Op de stoep van de Raad van State, onze hoogste bestuursrechter waar Pans kind aan huis is. Hij strijdt nog altijd voor het pand aan de Cabergerweg dat in Maastricht vooral bekend is als Meubelboulevard Pans. Inmiddels fraai opgeknapt biedt het pand huisvesting aan allerlei winkels, zoals onder meer een keukenzaak en een badkamerzaak. Na jaren en jaren en jaren van gedoe en vooral juridische procedures, werkte de gemeente mee aan de vestiging van die zaken. Broer Jeroen was en is er blij mee. Maar Raymond wil dat de bestemming van het pand zo wordt aangepast dat ook de verkoop van bruin- en witgoed aan particulieren mogelijk wordt. Het was in elk geval een mooie zonnige dag!
