Inhoudsopgave
Vrijdagmorgen 06.30 uur. De zon staat laag aan de hemel en maakt lange schaduwen in Wolder over het nieuw aangelegde kunstgrasveld. Het veld is zo strak als een biljartlaken. Het ziet er misschien wel sjiek uit, maar alle romantiek is natuurlijk helemaal weg. De kans dat een bal net voor de keeper nog wegspringt over een graspol: nul. Een ouderwetse sliding maken? De geur van vers gras ruiken? Thuiskomen met een broek en een shirt vol modder waaraan je kunt zien dat je letterlijk het gras hebt opgevreten? Vergeet het allemaal maar. Wat je meeneemt naar huis zijn kunststof korrels in je sokken en schoenen. En als de zon op het veld knalt, dan ruikt het alsof de Radium in brand staat. Zo'n kunststof grasmat is natuurlijk goed voor de bespeelbaarheid, maar daar hebben we dan ook alle voordelen mee benoemd. Ook nieuw trouwens: de afrastering en vier grote lichtmasten. Een lichtmast met een ingebouwde trap. Lamoen vervangen is voor wie geen hoogtevrees heeft.
Waar ze in Wolder geen last van hebben is natuurlijk van lange droge periodes. Kunstgras is altijd groen. Bij Appie Heijn in Scharn daarentegen lijken ze vergeten dat normale planten wel voldoende water moeten krijgen. Als moeder natuur daar niet voor zorgt, moet je het natuurlijk zelf doen. Daar moet je natuurlijk wel tijd voor hebben. En die hebben ze niet meer bij Albert Heijn. Daar zijn ze druk bezig om de klanten uit te leggen hoe ze op de app moeten draaien aan een digitaal rad van fortuin, waarmee ze gratis producten kunnen winnen of producten met hoge kortingen kunt krijgen. De gedachte is dat mensen dat spel-element op een positieve manier koppelen in hun brein aan Albert Heijn. Misschien gokt AH er nog op dat het nog goed komt met de planten. Wij vermoeden van niet. Wat wel mooi is: de kleuren van de dorre planten sluiten mooi aan bij de roestige kleur van de Cortenstaal (?) bakken.
Wie naar vader en zoon Rieu kijkt, denkt natuurlijk dat het gras bij de buren altijd groener is. Wat hebben ze het goed voor elkaar! Maar dat is niet altijd zo geweest, verklapte Pierre Rieu in de serie 'Uit de schaduw' van Nieuwsuur. Pierre onderbrak bijvoorbeeld zijn studie om André zakelijk bij te staan toen een faillissement dreigde. Zat hij als 19-jarige jongen op een hotelkamer in New York met Heimweh. Hij heeft het gedaan uit liefde, maar zegt nu dat "jonge kinderen horen niet voor hun ouders te zorgen Dat heb ik wel gedaan." Hij is met dat gevoel aan de slag gegaan en heeft om die reden heel wat therapeuten versleten.
Pierre raakt geëmotioneerd als hij ziet wat het voor mensen betekent om bij Rieu in het kasteel te kunnen zijn, als hij ziet wat Rieus muziek met mensen doet. "De herinneringen die die mensen hebben. Dat ik dat mag meemaken met mijn pa. Dat raakte me."
Failliet gaat Rieu niet meer. Hij komt in de reportage met één zinnetje aan het woord. "Ik ben van het groot denken, Pierre zorgt dat we er nog een paar euro's aan overhouden." Rieu bereidt zich geconcentreerd voor op een van de Vrijthofconcerten. Mooie televisie!
Mooie plaatjes ook van een reddingsactie op de Maas. Een allervriendelijkste Belg besloot twee zwemmers een stukje mee te laten varen. De speedboot werd instabiel en zonk. Iedereen werd gered. Deze foto's zijn van Willie Lion. Er is dus geen dode gevallen, maar je zou de foto's zo kunnen gebruiken bij een 'Whodunnit?' boek over een moordzaak in Maastricht.
Een blauw koffer, achteloos weggegooid zo lijkt het bij het bassin. Wat zit erin? We hebben eerlijk gezegd niet durven kijken. We werden namelijk afgeleid door de gele plastic zak ernaast. De inhoud lag half op straat en meerdere ratten snuffelden in de zak met etensresten. Ook dat is Maastricht. Afval dumpen op straat. Niet bepaald een visitekaartje voor een stad die jaarlijks miljoenen toeristen trekt. Oh, ja de rat is moeilijk te zien, maar op de tweede foto moet het te doen zijn.
