Inhoudsopgave
Stuur drie recensenten van landelijke kranten naar een Limburgse musical en je kunt er gif opnemen dat er een zure recensie volgt. De recensenten van NRC, Volkskrant en Trouw waren niet onder de indruk en kwamen niet verder dan twee sterren van de vijf als eindbeoordeling.
Meer dan 80.000 kaarten zijn er inmiddels verkocht voor de 20 (!) voorstellingen van Bokkenrijders. Je kunt dus niet zeggen dat de kaartverkoop van de spektakelmusical geen succes is. En afgaande op de eerste reacties van de bezoekers zijn ook die onder de indruk van wat amateurs-spelers samen met professionele musicalsterren hebben neergezet.
De Volkskrant, NRC en Trouw stuurden hun cultuurjournalisten naar De Geusselt om verslag te doen van de musical. De recensent van de Volkskrant is niet onder de indruk en vindt Bokkenrijders geen sterke musical. 'De personages leggen hun handelingen steeds uit in simplistische dialogen. Er komen allerlei martelscènes voorbij, maar het wringt dat de beul (Martijn van der Veen) steeds lollig doet wanneer hij wrede martelwerktuigen introduceert. De muziek van Ad van Dijk volgt het idioom van Les Misérables, inclusief het dranklied in de herberg. De romantische verhaallijn tussen de Limburgse Catharina (Danique Dusée) en Hollander Alewijn (Buddy Vedder) is dan weer Disney-achtig klef.
Als door de hele ploeg het titelnummer wordt gezongen, wordt op de videoschermen groot de naam ‘Bokkenrijders’ geprojecteerd. Zo’n regiekeuze is tekenend voor de productie: het grote gebaar gaat ten koste van geloofwaardig drama,' aldus de Volkskrant die 2 sterren geeft.
Dan NRC. Ook daar werden ze niet warm van het vuur van Bokkenrijders. 'Dravende paarden en doodshoofddrones: de gigantische muscial Bokkenrijders blijft je bij, maar niet door het verhaal. In Bokkenrijders zijn alle stunts heel welkom, want dramatisch is het geen topproductie. Terwijl het voor het publiek allang duidelijk is wie de bokkenrijders zijn, draait scriptschrijver André Breedland er lang omheen. Een gratuit liefdeslijntje komt nauwelijks van de grond; personages blijven vlak. Daarnaast staan de liedteksten bol van herhalingen, met weinig poëtische zinnen als ‘geef me een pintje/dan ben je m’n vrindje’ Recensent Elisabeth Oosterling is wel onder de indruk van de drones. "Met open mond keek ik naar de honderden drones, die opeens verschenen. Lampjes vormden een doodshoofd of een bokkenrijder te paard, steeds wisselende kleuren en patronen," schrijft Oosterling om haar recensie af te sluiten met: 'De narratieve ontknoping verloopt chaotisch; het drama gaat definitief kopje onder in de visuele effecten.' Twee sterren van NRC.
Het dagblad Trouw stuurde Bianca Bartels, die in tegenstelling tot haar NRC-collega de drones pure kitsch noemt: 'En dan die zeshonderd verlichte drones: ze vormen een doodshoofd, een flikkerend roze hart en dan weer een pulserend hart. Heel knap, maar pure kitsch, effectbejag en geen smaakvolle toevoeging aan de voorstelling. Zonde van alle moeite,' schrijft ze.
Bartels heeft overduidelijk niet de hele droneshow gezien, want tijdens haar bezoek aan de première moest de show ingekort worden wegens de harde wind en regen. Over de musical is ze niet enthousiast. 'Helaas blijkt de musical vooral een groots spierballenvertoon waarbij het verhaal verdrinkt in het spektakel. De personages zijn ook nogal stereotiep: goed of slecht, met soms een enkel rafelrandje, maar niet goed genoeg om echt interessant te worden. Het verhaal is bovendien traag en zit vol te lange songs, zoals een obligaat sentimenteel liefdesduet en een blij ensemblelied in de herberg dat maar door blijft gaan zonder dat er iets gebeurt.'
Over de muziek schrijft Trouw: 'De uitwerking in veel arrangementen is te simplistisch en heeft, hoe professioneel Philzuid de begeleiding ook heeft ingespeeld een te hoog Eftelinggehalte.'
Tot slot musicalplatform de Theaterkrant, die het over een wankel verhaal heeft en spektakel dat eerder afleidt dan iets toevoegt. 'Zo worstelt de productie met een balans tussen verhaal en spektakel. Dat is jammer, want bij tijd en wijle ontstaan er best mooie momenten. In De Bokkenrijders staan professionele acteurs naast acteurs van ’t Mestreechs Volleks Tejater. Dat is een van de dingen die deze musical, en de eerdere spektakel-producties in Limburg, bijzonder maakt: het wordt gedragen door – in dit geval – Maastrichtenaren, die een lokale legende tot leven brengen. Het levert geen sterke musical op, maar wel een aardige viering van Limburgse geschiedenis en cultuur.'
De recensies lezende is duidelijk: Zo veel mensen, zo veel meningen. Producent Servé Hermans zal er niet wakker van liggen. 'Als keer op keer tienduizenden bezoekers naar zijn musicals komen, dan moet ik toch iets goeds doen,' zal hij denken.
Een advies: ga vooral zelf kijken en oordelen. Misschien zit er toch een verschil tussen Randstedelijke elite-cultuur en wat Limburg mooi vindt.
Peter Eberson
