Inhoudsopgave
OBSERVATIES
2026 - week 29
Onlangs liep ik langs De Tribunal, zoals wel vaker, maar dit keer keek ik nadrukkelijk naar binnen. Frans Timmermans zat er niet, ook al had hij zich recent nog tot stamgast van dat café verklaard, zo meende ik. Die wisselt sneller van stamcafé dan ik van ondergoed, dacht ik erachteraan. Zeer onterecht, zou me nog blijken.
Ik dacht terug aan de laatste verkiezingen voor de Tweede Kamer. Timmermans was ervoor uit Brussel teruggekomen na twee succesvolle termijnen als eurocommissaris. Eerder was hij minister van buitenlandse zaken en kamerlid. We weten allemaal nog hoe hij de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties emotioneel maar vastberaden toesprak, nadat Nederland en de wereld geschokt waren door het neerschieten van vlucht MH17.
Tijdens de campagne in 2025 had Timmermans zich iets te nadrukkelijk als Maastrichtenaar gepresenteerd. Toen hij beweerde dichtbij het azc aan de Franciscus Romanusweg te wonen, werden alhier de wenkbrauwen gefronst. Bekend was immers dat Timmermans was verhuisd naar Sint Pieter. Bepaald niet binnen vijf minuten fietsen, zoals wel door Frans gesteld. Op Sint Pieter was ooit wel iets van een azc, daar bij die andere brug, maar dat was jaren eerder al gesloten.
Het voelde allemaal gekunsteld, gemaakt, niet authentiek, enkel om in de gunst van de kiezer te komen. Dat Timmermans wel degelijk in Maastricht geboren is, iets wat hij al te graag onderstreepte, maakte weinig goed.
Om in het campagnegeweld mee te kunnen, moest hij zichzelf opnieuw uitvinden, maar dat lukte niet goed. Geert Wilders was tot vrij kort voor de stembusgang nog een echte plaaggeest voor Timmermans, die na zijn terugkeer als Haags politicus nooit meer tot volle wasdom kwam.
Eerder deze week zag ik hem weer eens, tijdens een ander rondje. Ik wandel niet enkel door Maastricht, want na het weekend maak ik steevast een heel ander rondje. Dan probeer ik via YouTube te volgen wat op buitenlandse zenders wordt gezegd over de politiek op wereldschaal.
Daar was hij weer, onze Frans, als gast van Fareed Zakaria, die al jaren de voornaamste geopolitiek analist op CNN is. Hij zag er goed uit, slank en nu ook zonder gezichtsbeharing. Nauwelijks een minuut spreektijd kreeg hij; meer had hij niet nodig om de wereld te herinneren aan zijn fabuleuze talenkennis en, nog belangrijker, zijn scherpzinnigheid op het gebied van de internationale politiek.
Frans Timmermans was bij CNN weer op zijn best. Deskundig en puntig sprekend. Bevrijd was hij van het moeten behagen van de Nederlandse kiezer die, hoe spijtig voor de GroenLinks-PvdA ook, liever rechts stemt. Bevrijd van de dwang zich als gewone jongen te moeten presenteren.
Kort na de inval van Oekraïne door Rusland werd aan Jaap de Hoop Scheffer gevraagd door wie hij - als veelgevraagd oud-NATO-chef - zich zoal liet interviewen. Door Buitenhof en Nieuwsuur, was het antwoord. Niet door een gemiddeld praatprogramma dus, en ook niet door een krant in de subtop, wilde Jaap maar zeggen.
Wat mij betreft mikt Frans Timmermans nog hoger, en laat hij zich enkel door de absolute wereldtop interviewen of consulteren. De New York Times en Le Monde dus. Niet inclusief maar exclusief. Timmermans heeft de wereld nog heel wat te vertellen maar hij is duidelijk te groot voor Nederland, en dat laatste spreekt ons in Maastricht wel aan.
De Sphinx
P.S.
Voor deze observaties las ik het interview door Dagblad De Limburger vanuit De Tribunal nog eens terug. Timmermans bleek heel wat net even anders - of zelfs behoorlijk anders - te hebben gezegd dan ik me herinnerde. De Tribunal was niet eens zijn stamcafé, of de eerste keuze voor het interview van de kersverse inwoner van Maastricht, want dat was nog steeds het Roda JC-stadion. Ik zal duidelijk mijn leven als observator moeten beteren. Misschien word ik dan ook nog eens wereldtop.
