Raad is getreuzel college helemaal zat

Inhoudsopgave

Een meerderheid in de gemeenteraad is het getreuzel van het college helemaal zat. Het getreuzel leidt tot gedoogsituaties, simpelweg omdat er geen tijd meer is om normale vergunningsprocedures, die in de stad sowieso een eeuwigheid duren, af te wachten.

Het getreuzel heeft gevolgen.

Een ruime meerderheid in de raad bepaalde gisteren dat ondernemers in de binnenstad meer ruimte krijgen om hun gevels met Kerst uitbundiger te versieren. De raad heeft daar nog wel voorwaarden aan gekoppeld zoals geen knipperende lichtjes en geen felle verlichting. Maar voor komend jaar is er helemaal geen tijd meer om Welstand aanvragen van ondernemers te laten toetsen en vervolgens een vergunning af te geven. Het gevolg is dat voor 2026/2027 alles gedoogd moet worden, zo legde wethouder Hubert Mackus uit.

Het is nu maar te hopen dat ondernemers kiezen voor Sjiek&Sjoen in de beste traditie en niet een Disney-park van de stad gaan maken. In horecakringen wordt nu overigens al gemeld dat meer ondernemers een kerststrik willen ophangen. Dat zou bijna een eerbetoon zijn aan Pierre Rieus versiering van hotel Derlon.

Bij Intratuin heeft het getreuzel ook consequenties. De horecanota van het college heeft zo lang op zich laten wachten, dat vooruitlopend daarop de raad ingreep. Intratuin mag uitbreiden van 500 vierkante meter horeca naar 1400 vierkante meter. En ja, dat mag per direct van de raad. Met die snelheid is er voor het college nog maar één bestuurlijk antwoord: we gaan het gedogen. Weg met handhaving van het oude beleid en de dwangsommen.

Het was Bennie van Est van 50PLUS die dinsdagavond als eerste de analyse uitsprak. "Welke raad willen we zijn? We gaan van incident naar incident. Waar is de consistente lijn van dit college? Intratuin? Gaan we gedogen. Over de kerststrik hadden we vorig jaar al dezelfde discussie als nu. Dat zijn toch geen plotse situaties. Waarom heeft niemand dat eerder op de agenda gezet? Leg dat eens uit. Nu gaan we weer gedogen. Maastricht wordt een gedoog-gemeente. Proficiat gemeente, zou ik zeggen", zei hij sarcastisch.

Het gebrek aan snelheid van ambtenarij en het stadhuis leidt voortdurend tot discussies en wrevel in de stad. De manier waarop in Maastricht vergunningen verleend worden duurt lang omdat elke ambtelijke afdeling er eerst zijn plasje over moet doen en er daarbij afdelingen zijn die zich gedragen als koninkrijkjes. In het rapport Berenschot naar de cultuur tussen raad, college en ambtelijke organisatie kwam dat al nadrukkelijk aan het licht.

Het college slaagt er vooralsnog niet in tempo te maken. Gabriëlle Heine van het CDA, de machtigste politicus in de raad, wees er in de vergadering dinsdagavond ook al op dat er bij de gemeente geen enkel zelfreinigend vermogen is. Ze verwees naar Balkgate, waarbij de Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed de gemeente stevig op de vingers tikte. "Dat heeft vervolgens geen enkele consequentie", zei ze.

Bij Balkgate probeert Tom Schilderman al bijna vier jaar lang vier woningen boven een winkel te realiseren, maar is hij in een loopgravenoorlog verzand met de gemeente. Balkgate staat bepaald niet op zichzelf: ook andere ondernemers en initatiefnemers worden tureluurs van de langzame ambtelijke molens.

Een mooi voorbeeld is ook de duurzame vlam die de raad bij Minckelers wil hebben. Na twee moties had het college aanvankelijk nog steeds als voorkeur om te kiezen voor de optie: niets doen. Ook in die kwestie heeft de raad unaniem ingegrepen en wethouder Jeroen Hoenderkamp met verplicht huiswerk weggestuurd.

Niet dat de GroenLinkser daarvan het schaamrood op de kaken heeft gekregen. Er wordt een uitgebreide procedure opgestart om uiteindelijk een kunstenaar een duurzame led-vlam te laten ontwerpen. De verwachting is dat die lamp einde 2027 dan gerealiseerd kan worden. Dat is over ruim één jaar.

Ook de discussie over de extra financiering van de streekomroep is tekenend voor de slagkracht vanuit het Maastrichtse stadhuis. Het is links- of rechtsom niet gelukt om de twee aanvragers ZLV en 1Zuid tot één gezamelijke aanvraag te laten komen. Iets dat in de Parkstad wel lukte. Of het stadhuis in Maastricht dat nog geprobeerd heeft om de twee omroepen op één lijn te brengen, is onbekend. Het had in ieder geval een mooi succes kunnen zijn voor de burgemeester als hem dat wel gelukt was.

Wat de burgemeester ook niet gelukt is, is om alle gemeenten in de streekomroep op één lijn te krijgen om allemaal naar rato extra geld op tafel te leggen. De burgemeester heeft het wel besproken in de burgemeesterskring zei hij dinsdagavond, maar zonder resultaat. Eijsden-Margraten, Gulpen-Wittem en Vaals hebben al 'nee' gezegd. Van Valkenburg en Meersen weten we nog steeds niet of ze bereid zijn zelfs maar een bedragje van 6000 of 9000 euro bij te dragen.

Gevolg: Maastricht besluit als enige 220.000 euro extra uit te trekken voor vijf jaar (1,1 miljoen dus) om de streekomroep een beter budget te geven. De burgemeester krijgt de opdracht vanuit de raad om met de pet in de hand nog eens langs te gaan. Bijna als een bedelaar: Maastricht onwaardig.

Gebrek aan daadkracht kan gaan over ingewikkelde dossiers zoals de vraag of er een nieuw stadion voor MVV mogelijk is op de kop van Bosscherveld. Het was dankzij MVV-redder Huub Waterval dat er nog enige voortgang in het dossier bleef zitten. Maar om dat te bereiken moest hij al veel druk uitoefenen in het stadhuis om die optie überhaupt goed uitgezocht te krijgen. Soms zette hij met een persconferentie de gemeente voor het blok om door te pakken. De quickscan van de gemeente zei dat een nieuw stadion onmogelijk was.

En soms gaat het om simpele zaken. Zoals het huisnummer voor Populierweg 106. Het gaat erom een al lang bestaande situatie administratief nog recht te breien. De initiatiefnemers worden 2,5 jaar aan het lijntje gehouden en kunnen daardoor de woning niet verkopen. Van de eigenaren werd aanvankelijk gevraagd een parkeerdrukmeting in half Limmel uit te voeren. Onder druk van de media is de wethouder nu overstag gegaan en heeft hij beloofd "lessen te trekken" uit deze casus.

Veel dossiers bij de gemeente zijn nog 'work in progress', zoals bijvoorbeeld de herontwikkeling van de Bonbonnière. Ook daar is inmiddels sprake van een langzame start. Ook in die casus wordt het zaak budget en tijdsplanning in de gaten te houden, want de financiële risico's kunnen groot zijn. Wethouder Sabine Kern was daar al heel duidelijk over. Het zal een nieuwe lakmoesproef worden voor de gemeente.

De gemeenteraad heeft alleen al in oktober drie keer klip en klaar aangegeven dat het college de voet van het rempedaal moet halen. Het is de vraag of het college die boodschap begrepen heeft en in staat is daarnaar te gaan handelen. De toekomst zal het uitwijzen.

De raad tapt in elk geval uit een ander vaatje dan de afgelopen vier jaar. Het dualisme is deze periode nieuw leven ingeblazen in de stad. Het inzicht dat ondernemers de stad maken en niet het stadhuis, wordt nu veel duidelijker vertolkt. Mardge Pascaud van D66 zei deze week over de kerstverlichting: "Hoe voorkomen we dat we in uitstel blijven hangen?" Het is de enige relevante vraag op dit moment voor het college.

De stad moet dienstbaar zijn aan burgers en ondernemers en ophouden met niet of veel te langzaam leveren. In Maastricht mag het doel wat vaker de middelen heiligen. Maar daar heb je wel wethouders voor nodig die ook durven door te pakken.